Ζάντα τέτοια!

Το πρώτο live μας είναι γεγονός!
Παίξαμε μπροστά σε 15 αφηνιασμένα άτομα,
η φάση ήταν"ω καλά"
φάγαμε σούσι και σολομό ή σολωμό.
Oι ακροατές κυλιόντουσαν στα πατώματα,
Μετά το τέλος του live μου ζήτησαν να τα φτιάξουμε τέσσερις κοπέλες
και δύο τύποι.
Αρνήθηκα ευγενικά σε όλους,τους είπα πως η καρδιά μου ανήκει σε
ένα ανήλικο κοριτσι με σιδεράκια.
Με κοίταξαν περίεργα σαν να ήμουν εγώ ο περιέργος..

"Η Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία έγραψε.."

Το live ηταν δυνατό.
Υπήρχε παλμός απο 20 περίπου άτομα (μαζί με τις μπάντες)
Οι Αbe Sada ηταν γαμώ και όλοι απαιτούσαν encore.
Τα παιδιά που έπαιξαν μετά ηταν πολύ καλοί και με σωστό attitude.
Το πιο δυνατό σημείο ηταν η διασκευή του white rabbit με συμετοχή του κυρίου Τερζάκη στη κιθάρα.
Στο τελος βγηκε το μεγάλο όνομα και όλος ο κόσμος είχε προσδοκίες αλλά ήταν όλοι αρκετά μεθυσμένοι μεχρι τοτε ούτως η άλλως..
Δεν είπαν πως τους λένε άλλα ανέφεραν πως το βασικό στέλεχος και ιδρυτής της μπάντας απουσιάζει για προσωπικούς λόγους αλλα και για την ηρεμία του Πάρτυ που είχε στειθεί προς τιμή του Γιώργου που έκλεινε τα 32.
Καλά παίξαν τα παιδιά τα πηγαδάκια λένε πως τους λένε Σακλοθύμικς αλλα δεν ξέρω..

Ακολουθεί αποσπασμα απο το βράδυ της ακολασίας,
Το πρωτο μας live.

O Bαγγέλης λείπει ή λύπη..

Tweet

Επιστολη στο συγκροτημα μου

Ρε παιδιά να σας πώ κάτι?

Η τελευταία πρόβα δε μ'άρεσε και νομίζω πως σε κανένα μας δεν άρεσε στην πραγματικότητα..

Υπάρχει μεγάλη ανάγκη απο μια καλή πρόβα και απο καλύτερης ποιότητας ναρκωτικά που μόνο θα δίνουν χωρίς να αποσπούν.Πρέπει να νιώσουμε λιγάκι σημαντικοί πάλι όπως τότε που ο κόσμος κυλιώταν στα πατώματα για πάρτη μας.

Καλοί μου φίλοι στηρίξτε με ψυχολογικά και κανονίστε μια πρόβα μέσα στην επόμενη βδομάδα,
σας υπόσχομαι πως δεν θα ξαναπροσπαθήσω να ακουστώ σαν τον Ian Curtis ή τον Elias απο τους Iceage που έβγαλαν κομματάρα πάλι αλλά του Μάνου δεν του άρεσε γιατί είναι ένας γαμημένος Gen που του αρέσουν μόνο οι NIN και οι Aphex twin(o Χριστός κι η Παναγία δηλαδη)

Υγεία,αγάπη και κατανόηση να υπάρχει και τα υπόλοιπα τα βρίσκουμε,αλλώστε λένε πως οτι δεν σε σκοτώνει απλώς σου αφήνει μερικά κουσούρια,κάπως ετσι όμως δεν χτίζονται μικρές μικρές ιστορίες που ζητούν χρηματοδότηση για να γίνουν ακόμα μεγαλύτερες?

Φαντάζεστε τον Curtis όταν αυτοκτονούσε αντί για Iggy pop να άκουγε Nine Inch Nails?
Τι?Δεν υπήρχαν τότε?
Aαααααααα.....

Tweet

μπυρόρακο για τον μεσσία στο σκράιμπτου

http://www.steliospapagrigoriou.info/

Tweet

Η μικρή πράσινη βλάστηση

  Οι αμμόλοφοι είχαν περάσει σε ύψος το μπόι του, μόνο τα μάτια παρέμεναν έξω από την άμμο. Η μητέρα του συνέχιζε να του λέει να ποτίσει το γκαζόν χωρίς σταματημό, το γκαζόν ξεράθηκε μόλις το νερό ακούμπησε το έδαφος, οι ντομάτες είχαν δέσει αλλά στο κάτω μέρος τους τα φύλλα ήταν ξερά, είχε κατέβει από τη σκάλα σιγά σιγά με τις εσπαντρίγιες που είχε κλέψει από εκείνο το μαγαζί στο κέντρο, γλιστρούσαν οι άτιμες, ο σκύλος τον κοίταζε και είχε ένα χορταράκι κολλημένο στο στόμα, στην αριστερή πλευρά.

    Η πίεση μέσα στο σώμα του είχε αυξηθεί, το υπόγειο που έβγαζε στις ντομάτες ήταν ανοιχτό, η τρύπα μέσα από την οποία το νερό του πλυντηρίου έπεφτε δεν ήθελε και πολύ να την αντιληφθεί ο κάτοχος του χωραφιού δίπλα από το σπίτι του, αρκούσε μόνο να έριχνε μία ματιά στην αντίθεση του πράσινου χρώματος στο σημείο όπου και έπεφταν τα απόνερα και της ξεραϊλας του υπόλοιπου μέρους.

      Το τσιμεντένιο τέρας το οποίο ο γείτονας για τα επόμενα τριάντα χρόνια θα αποκαλούσε "σπίτι" έμοιαζε να μην τελειώνει ποτέ, οι εργάτες δούλευαν πυρετωδώς κάθε μέρα, ακόμα και τις Κυριακές, τις γιορτές και τις σχόλες, όπως Δεκαπενταύγουστο, της Παναγίας, του Χριστού, Ευαγγελισμοί, γλέντια, παραγλέντια, αργίες, κάθε μέρα, ασταμάτητα. Το τσιμέντο που είχε πέσει ήταν απίστευτα ακριβό. 

       Ο θόρυβος των εργαλείων έμοιαζε να μην σταματά ποτέ, δεν είχε τίποτα φυσικά προσωπικό με τον ιδιοκτήτη, ήξερε όμως πως μόνο εάν ο ιδιοκτήτης της μεγάλης τσιμεντένιας οικίας απεβίωνε, μόνο τότε θα ησύχαζαν οι Κυριακές του, Κυριακές τις οποίες είχε ανάγκη για ξεκούραση μετά από μία ολόκληρη εβδομάδα στη δουλειά, όρθιος, στον τομέα του κέντρου του Ηρακλείου και για περισσότερη ακρίβεια, στο μέλκιορ της Κρήτης.

       Η σύμμαχος του του έδωσε σήμα με το γουόκι τόκι, ημέρα Κυριακή, έκοψε τους τένοντες από τα πόδια του ιδιοκτήτη της νέας τσιμεντένιας οικίας, εκείνος έπεσε φυσικά στο έδαφος, στο σκληρό άσπρο χώμα με τις ελιές, δεν έβγαλε άχνα παρά μόνο ένα μικρό "ουμφφ", τρύπησε στη συνέχεια με το μαχαίρι άλλη μία φορά στο συκώτι και αυτό ήταν.

       Σφύριξε και η σύμμαχος του έβαλε μπροστά το πλυντήριο που ήταν γεμάτο με οξύ της τουαλέτας, δύο κουβάδες είχαν γεμίσει, τοποθέτησε τον ιδιοκτήτη μέσα στο λάκκο, έβαλε το στόμιο από το λάστιχο μέσα στο λάκκο, σκέπασε με χώμα και άφησε το πλυντήριο αργά αλλά σταθερά να κάνει τη δουλειά του.

          Το μόνο που δεν του άρεσε ήταν πως εκείνη η μικρή πράσινη βλάστηση θα εξαφανιζόταν για λίγο καιρό, μετά όμως θα ξαναέβγαινε, ίσως και πιο αφράτη λόγω του οργανικού υλικού του ιδιοκτήτη.

      

     

Tweet

Το μικρό ψάρι στα κάρβουνα

Σχεδόν όλοι μου οι φίλοι έχουν πάρει πια πτυχίο,εγώ ακόμα δεν ξέρω πως να γράψω το "συγχαρητήρια" σωστά.
Αρχίζουν σιγά σιγά και βρίσκουν μια δουλίτσα και μπαίνουν σε αυτο το λούκι,το λουκι της δουλειάς.
Άλλοι βρίσκουν δουλειά σχετική με το πτυχίο τους,άλλοι πάλι όχι,εγώ θα ήταν αδύνατο να βρω δουλειά σχετική με το πτυχίο μου γιατί όπως υπονόησα λίγο πιο πρίν αυτό δεν υπάρχει.
Έτσι απτυχίωτος λοιπόν ξεκίνησα να δουλεύω απο τα 18,εντάξει σοβαρά απο τα 19,οκ 20.
Σερβιτόρος σε ταβέρνα με ψάρια στη παραλιακή.
Το cult συναντά το κιτς.Γαμώ τις δουλειές,έγω σερβίρω μόνος μου 20 τραπέζια που μου ζητάνε διαρκώς να τους πηγαίνω κρασιά,μπύρες,καλαμαράκια,αθερίνες,πατζάρια,τυροκαυτερές και ο ιδιοκτήτης κάθεται μέσα και γράφει στίχους για τραγούδια.
Σερβίρω ταχυδακτυλουργούς,αλκοόλικους ψαράδες,Αιγύπτιους ψαράδες,πολλούς ψαράδες γενικότερα τα απογεύματα αλλά τα βράδια έρχονται κυρίως τουρίστες αλλά και πολλοί ντόπιοι και κάποιες γνωστές του αφεντικού που μου φαίνεται πως τις "βολεύει",αν καταλαβαίνετε τι εννοώ.
Αυτά μεταξύ μας γιατί κάτα τ'άλλα είναι πολύ σωστός οικογενειάρχης,χωρίς μαλακίες.

Μια φορά ήταν μια Κινέζα και ήθελε "οτάπι;" Εγώ δεν κατάλαβα ακριβώς τι ήταν αυτό που μου είπε,
οι Κινέζοι έχουν την πιο περίεργη προφορά οταν προσπαθούν
να μιλήσουν Αγγλικά.
"Γουάτ;" Της λέω,

Κ-Οπτάτους
Ε-Ντόντ αντερστάντ βέρι γουέλς,σορυ μισις..
Κ-Οντπτότους!Οντπτότους!Δε τσανταλόνγκ!!
Ε-Σωστά τον κατάλογο!

Πήγα πήρα τον κατάλογο και τον άφησα στο τραπέζι.Η λέξη που ψάχναμε ήταν "Octopus" και απογοητεύτηκα κάπως γιατί έπρεπε να τό'χα φανταστεί.
Στο μυαλό μου ήρθαν οι Beatles και το "Octopus garden" πήγα να το σιγοτραγουδίσω για να αναθαρήσω καθώς σέρβιρα το χταπόδι αλλά δεν ήξερα τους στίχους και δεν ήμουν σε φάση για αυτοσχεδιασμό.
Στο τέλος μου έκαναν παράπονα για την τιμή του χταποδιού αλλά και για το ότι ήταν πολύ σκληρό και δεν μπορούσαν να το μασήσουν,επίσης βρήκαν την συμπεριφορά μου κάπως αντιεπαγγελματική αλλά να μην το πάρω σαν προσβολή αλλά σαν συμβουλή,
τώρα πως τα κατάλαβα όλα αυτά δεν χρειάζεται να το εξηγήσω.
Με ταρακούνησαν κάπως τα λόγια των Κινέζων γιατί έχω συνηθίσει να θεωρώ τους Κινέζουν σοφό λαό εφόσον έχουν τόσες σοφές παροιμίες.Αλλά εντάξει δεν έδωσα και τόσο μεγάλη σημασία,να πάνε να γαμηθούν στην τελική που θα μου πούν εμένα.

Τελευταία έρχεται ένας ψαράς γύρω στα 50 και κρατάει πάντα ένα μπαφάκι που τις τελευταίες τζούρες τις πίνει στην ταβέρνα,μια φορά τον ρώτησα "μπαφάκι είναι αυτό;"
Εκείνος ανησύχησε λίγο και είπε: "Ναί,γιατί μυρίζει;"
Εγώ του είπα καθησυχαστικά πως δεν μυρίζει απλά παρατήρησα την τζιβάνα,χαμογέλασε και με κοίταξε σαν να με καμάρωνε,νομίζω πως για λίγα λεπτά έγινα ο γιός που ποτέ δεν είχε:"Θες μια τζούρα γιέ μου;"Μου είπε και παρέτεινε το χέρι του να μου προσφέρει τον μπάφο που κρατούσε ο οποίος έφτανε πια στα τελειώματα,"Ευχαριστώ πολύ αλλά όχι,ποτέ εν ώρα υπηρεσίας!"Είπα με στόμφο προσπαθώντας να υπογραμμίσω πως κάνω χιούμορ,άκου εκεί "εν ώρα υπηρεσίας"τι είμαι;Κανένας μπάτσος είμαι;
"Σ'ταρχίδια σου όλα"ήταν πάντα η συμβουλή του ψαρά και ομολογώ πως είναι ιδιαίτερα πειστικός όποτε το λέει αυτό..
Τέλος πάντων ξέρω οτι δεν κάνω την καλύτερη δουλειά του κόσμου και τα λεφτά θα έπρεπε να είναι περισσότερα(τουλάχιστον ας έπαιρνα τα tips)όμως έχω αποφύγει τις πολλές ευθύνες γιατί είμαι κομματάκι ευθυνόφοβος και επίσης έχω την ευκαιρία να συνομιλώ με πολλούς περιθωριακούς ψαράδες που πάντα είναι έτοιμοι να με τρατάρουν με συμβουλές τύπου:"να γαμάς,όσο μπορείς να γαμάς" ή "γαμησέ τα όλα,τώρα που είσαι νέος".
Ποτέ δεν μου άρεσαν οι συμβουλές αλλά εκείνες των ψαράδων σχεδόν με συγκινούν.Τελος πάντων πέρασε η ώρα και πρέπει να πάω στη δουλειά.θα τα ξαναπούμε..

                       

Tweet